چه از مال‌هائى كه به بندهء خود موهبت فرموده‌اى به پايان رسيده است . آن معدن كان و كرم و فتوت پس از شنيدن اين سخن دست عمران را به دست مبارك خود گرفت و در حق وى اين دعا كرد و گفت : از خداوند منان خواهانم كه درود و صلوات بفرستد بر محمد و آل محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و تو و خانوادهء تو را در ظل مرحمت خود پناه دهد در روزى كه جز ظل مرحمت او سايه‌اى نباشد . عمران بن محمد بن عمران بن عبد اللّه اشعرى ، در خلاصه و رجال شيخ است كه وى از اصحاب حضرت رضا عليه السّلام بوده و ثقه است ، و در رجال نجاشى و فهرست شيخ است كه او كتابى دارد . عمران بن موسى زيتونى ، نجاشى و علامه گفته‌اند كه او از ثقات قميين است و نجاشى گفته است كه او را كتاب نوادر بزرگ ، و صاحب مشتركات « 1 » نيز وى را از ثقات شمرده است . عيسى بن عبد اللّه بن سعد بن مالك اشعرى ، شيخ كشى به سند خود روايت كرده از يونس بن يعقوب كه داخل شد عيسى بن عبد اللّه بر حضرت صادق عليه السّلام . حضرت او را به چندچيز وصيت كرد و به چندچيز وداع نمود و از نزد آن حضرت بيرون آمد . حضرت به خادمش فرمود : او را فراخوان ! چون آمد ، حضرت او را به اشياء چندى وصيت كرد و فرمود : اى عيسى ! خداى عز و جل مىفرمايد : وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ « 2 » ( يعنى : امر كن اهل خود را به نماز ) ، تو از ما اهل بيت هستى پس در وقتى كه هنوز آفتاب عصر در اين‌جا باشد ، شش ركعت نماز بگزار . آن‌گاه با وى وداع كرد و ميانهء دو چشم او را بوسيد . شيخ نجاشى مىگويد : روايت مىكند از حضرت صادق و حضرت كاظم عليهما السلام و مسائلى نيز از حضرت رضا عليه السّلام سؤال كرده و صاحب « منتهى المقال » گفته است كه از فهرست شيخ مستفاد مىشود كه او والد محمد بن عيسى و جد احمد بن محمد بن عيسى است .

--> ( 1 ) - ملا محمد امين بن ملا محمد على معروف به « مقدس كاظمى » مؤلف كتاب « هداية المحدثين الى طريق المحمدين » معروف به « مشتركات كاظمى » دانشمندى فقيه و عالمى بزرگوار و جليل القدر بوده است . كتاب مشتركات او مورد توجه دانشمندان بعد از وى واقع شده و خود دليل سعه اطلاعات و ميزان تحقيقاتش در علم رجال است . مقدس كاظمى همعصر شيخ حرّ عاملى مؤلف كتاب با عظمت « وسائل الشيعه » و شاگرد بزرگ شيخ فخر الدين طريحى مؤلف « مجمع البحرين » است . بايد دانست كه او غير از همنامش ملا محمد امين استرابادى اخبارى مقيم مدينه و مكه و مؤلف كتاب « فوائد مدنيه » است ( د ) . ( 2 ) - آيهء 132 سورهء طه .